Last 2 from the lot of sad poems...

a painting by : Reema Bansal

અંધકાર

ત્યારે શુ હતી મારી દુનિયા, યાદ કરુ છુ
અને આજે, મારી આઁખોં મા અશ્રુ ની ધાર છે,

ત્યારે હતુ સુખ જીવન મા અને થતો હતો વરસાદ પ્રેમનો
અને આજે, દુખ ના ઘેરા વાદળો મા પામ્યો કાળ આકાર છે.

ત્યારે નિહાળતા હતા મને સૌ અમીસભર આઁખોં થી
અને આજે, મારા માટે વિષ ના કટૂઘૂંટ તૈયાર છે.

ત્યારે સ્વપ્નો નહોતા આઁખોં માં મારી કારણ, સમજતા હતા બધુજ શક્ય છે
અને આજે, આઁખોં ના નીર મા ઍવા સ્વપ્નાઓ હzઆર છે;

ત્યારે સમજતો હતો, આવે મારા જીવન મા, ઍવી દુખ ની ક્યા વિસાત છે
અને આજે, જીવન મા મારા દુખો ની ભરમાર છે;

દોસ્તો,
ત્યારે વસતા હતા તમે મારા મનમા જીવ બનીને મારો
અને આજે, મને છોડી ગયા તમે અન મારુ મન ભેંકાર છે

ત્યારે સમજતો હતો હુ કે પ્રેમ લાવે છે ફક્ત ખુશીઓ જીવન મા
અને આજે, થઈ જાણ કે પ્રેમ આપે દુખ ના ઘણા પ્રકાર છે;

ત્યારે હતી ધરતી સ્વર્ગ, આકાશ હતુ મુક્ત, વિહરતા હતા બની પંખી અમે ગગન મા
અને આજે, બંધ પિંજારા મા અમારૂ જીવન બેકાર છે.

ત્યારે સવાર શાંજ લાગતી હતી સુખમયી
અને આજે, દુખી શાંજ અન દુખી સવાર છે;

ત્યારે શોધતુ હતુ મને અજવાળુ ચોતરફ
અને આજે, જોવુ છુ ચારે તરફ અંધકાર, બસ અંધકાર છે.

Translation : Darkness...

I remember, how beautiful was my life then,
But today my eyes are flowing with a stream of tears.

There was happiness and love was showered from everyone then,
But today the dark clouds of sorrow has made nightmares come true.

Everyone watched me with a kind eye then,
But today the bowl of poison is ready for me.

As I thought everything is possible, There were no dreams in my eyes then,

But today the waters of my eyes keep thousand such dreams afloat.

I used to think that sorrow has no courage to enter my world then,
But today I have many more sorrows in my life.

Friends,

you used to stay in my hearts, as my life then,
but today, you have left and my life is haunted.

I thought that love brings only happiness in life, then,
But today I know love brings many shades of sorrows too.

Skies were free and the earth was heaven then,
I used to fly like a bird in that heaven,
But today, the closed cage has made my life useless.

Light was in search of me everywhere, then,
But today I see its all dark, and nothing but dark.

a painting by : Reema Bansal

मातम की शहनाई..

लोगों के मेले हमें सन्नाटा तनहाई लगे,
जैसे वक़्त की कलम में अपने खून की सिहाई लगे;

दुनिया की ठोकरो ने इतना डरा दिया है हमें,
की तारीफ़ हमारी, हमे अपनी रुसवाई लगे;

आज के दौर में मिट रहा है अपनापन इस कदर,
की मुस्कान किसी चेहरे की हमें उसकी मसीहाई लगे;

देख, ना बदल जाए इंसान इतना यहा पर,
के मातम का शोर भी उसको शहनाई लगे.

Two Poems ... I think I was inspired by poems in class IX Hindi text book

Painting by :Ratnadeep Adivrekar

वक़्त

मेरे पास थी एक घड़ी सुनहरी,
साथ मेरे वो रहती थी,
सुबहा शाम वक़्त दिखलाके,
साथ मेरे वो चलती थी.

उसकी हर टिक-टिक पे मैने,
हर लम्हा अपना किया था,
उसकी दो सुईओ पे मैने,
जीवन अपना छोड़ दिया था,

उसकी थी एक आदत ऐसी,
वक़्त से आगे वो रहती थी,
और मेरा हाथ पकड़ के,
मुजको भी दौड़ाती थी

आज घड़ी बँध पड़ी है मेरी,
और वक़्त जैसे थम सा गया है,
रुक रुक के में चलता हू,
जीवन जैसे रुक सा गया है;
जब में देखता अपनी कलाई,
वक़्त की लाश दिखती है मुझको,
मरी हुई मेरी घड़ी सुनहरी,
बार बार कहती है मुझको,

"रुक ना जाना तू साथी मेरे,
तुझको आगे बढ़ना है,
आसमान को छुना है
तारो को घर लाना है, "
कह गई मेरी घड़ी सुनहरी,
में ऩही तेरे साथ तो क्या,
नया वक़्त तुझे अपनाना है,
लड़ना है, आगे बढ़ना है,
हर् लम्हा जीत के लाना है.

And here is a small poem about those aspirations that we have in our heart at a young exhuberant teenage.

Painting By : Reema Bansal

मेरी चाहत ...

मैं चाहता हू बन पांची कोई,
दूर गगन में मैं उड़ जाऊं,

मैं चाहता हू बन फूल में कोई,
पवन में अपनी खुश्बू बिखराऊँ.

मैं चाहता हू बन नाव में छोटी,
लहरो पे मैं राह बनाऊँ,
मैं चाहता हू बन परबत की चोटी,
उँचे उँचे परबत अंबर छु जाऊं

में चाहता हू बन सूरज में न्यारा,
सारे जग को रोशन कर दू,
में चाहता हू बन चाँद में प्यारा,
सब में प्यार शीतलता भर दू

मैं चाहता हू बन हवा का झोका,
में सारे जग को महकाउ,
मैं चाहता हू बन साज़ अनोखा,
सबके होठों पे बस जाऊं

मैं चाहता हू बन नदिया का पानी,
हरपल पलपल बहता जाऊं,
मैं चाहता हू बन शाम सुहानी,
झिलमिल तारों में खो जाऊं .

मैं चाहता हू में चाहू सबको,
और दुनिया में प्यार बढ़ाऊं,
कभी मैं चाहू मरके भी में,
दूसरो के दिलो में जी जाऊं

Need to search for it .... A gujarati poetry

Painting by :Ratnadeep Adivrekar

શોધવા પડે છે

કહેવુ કહેવુ, કોને કહુ, સાંભડનારા કાન શોધવા પડે છે,
દુખ નુ નથી હોતુ પ્રમાણ, આંસૂઓ ના નિશાન શોધવા પડે છે;

પેહલા વસી લેતા હતા, કોઈ ના પણ હૃદય મા બની સ્પંદન અમે,
શુ કહુ, હવે રેહવા માટે મકાન શોધવા પડે છે;

ડાળી બની આ વૃક્ષ ની, શ્રાવણ, વસંત , પાનખર જોયા અમે,
હવે ઍ હાલ આ ડાળી પર લીલા પાન શોધવા પડે છે;

પ્રેમ ના સંદેશ પ્રસરાવવા, લાગણીઓ ની આંટીઘુતી મા અટવાયા અમે,
ખબર નહોતી અહી જીવવા ફૂલ નહી તીર કમાન શોધવા પડે છે;

ઍક પલ ની આ મૌત માટે આખુયે આયખુ જીવી નાખ્યુ અમે,
હવે મૌત પછી બળવા માટે સ્મશાન શોધવા પડે છે.

Translation : Need to search for it...

oh! how I want to say this, but to whom, need to search for ears who will listen,
There is no measurement for sorrow, need to search for traces of tears.

In those days, I stayed with my friends' heart like their heartbeats,
But now what should I say, I need to search for a little place in some house.

Have seen the spring, winter and fall, being a leaf of this tree,
But now you need to search for a single green leaf on this tree.

To spread the message of love, I got stuck in the maze of sentiments,
Didn't know to fight here, you need to search for weapons, not the flowers.

To live this moment of death, I lived my whole life,
But Now, after my death I need to search for a crematory.

Poetry...

Most of the poems that I have written are sad, because that is the time when I feel the need of expressing myself the most.

Here goes 2 more poems one Gujarati, with translation and one Hindi. There might be errors in writing Hindi and Gujarati as finding this font and typing has been a litte difficult for me.

ઍક હાસ્ય રાખી મુખ પર

Painting By : Reema Bansal

ઍક હાસ્ય રાખી મુખ પર, છુપાવી નહી શકો મન ની વાતો તમે,
જોયા છે અમે પણ સાગર તમારી આઁખોં મા

જો જો ના સજાવતા કાંચ ના સપના તમારી આઁખોં મા,
જો તૂટશે કોઈ સ્વપ્ન, તો ખુંચશે તમારી આઁખોં મા.

છે ભિન્ન વિચાર આપણા, છે ભિન્ન ભિન્ન સંસ્કાર,
તો પણ મારી આઁખોં જેવી, અભિન્ન આત્મીયતા, મૈં જોઈ તમારી આઁખોં મા.

નથી રાખતો આશા તમારા પ્રેમ ની, નથી દયા તમારી ઈચ્છતો,
ઍક જે છે ઈચ્છા, વરસે વાદળ મારી આઁખોં ના, ઝરમર તમારી આઁખોં મા.

Translation: Keeping a smile on your face..

Keeping a smile on your face, you won't be able to hide the matters of heart
I have seen the ocean (of sadness) in your eyes too.

Take care for not weaving a dream in glass,
If it breaks, you might get hurt in your eyes.

Our thoughts are different, and so are our values,
Still I have seen the same belongingness in your eyes.

I am not expecting any love from you, nor even the pity,
I only expect to see the clouds of my eyes, drizzling slowly in your eyes.

तमन्ना मेरी

Painting by Ratnadeep Adivrekar

लब पे आती है तमन्ना बनके शिकायत मेरी,
दिल की बात कभी होठों से कभी आँखों से निकल आती है मेरी;

बचने अपने साये से, उजालो से भागता रहा में अक्सर,
पर डरता था उन अंधेरों से जो छिन लेते थे मुझसे परछाई मेरी;

डर गया में देख के अपने ही घर में अंजाना सा चेहरा कोई,
पास जाके देखा तो आईना शक्ल दिखा रहा था मेरी;

जीवन की राह में, एक दिन मील गया मैं खुद को,
तब जाना थी कितनी अंजानी, मुझ से ही शक्शियत मेरी;

बेगानो से अपनापन चाहा, अपनो से बेगाना होकर, बात ये जानी ,
जब ना बहा एक भी आँसू कब्र पे मेरी.

More Gujarati Poems...

I forgot writing in my last posts that these poems that I am publishing are from old times 1999-2001 and almost all of them were written when I did not understand completely poetry as a medium of expression.





Most of these poems might not be good "technically" but these helped me express my self well then, I used to feel satisfied as I wrote these in those days. Well was not very happy like most of the love lorn people back then, so there is glimpse of sadness in almost all of these poems, but the poems in my diary from 99 to 07 have gradually moved from being pessimistic and sad to happy, thoughtful and romantic.





Here I go with many of these poems listed down. Will be posting them one after another this week on the blog. Going with 1 more of these poems and their translation.

અમે પાળ બાંધતા રહી ગયા

સૌને બહુ આપ્યો પ્રેમ અમે, સૌ ને અમે મળતા રહ્યા,
બે પલ ની મીઠી વાતો સૌની, અમે પ્રેમ માનતા રહી ગયા.

કૌન છે મિત્ર, કૌન શત્રુ અહિયા, ઍ જાણવા મથતા રહ્યા,
વાત ઍ જાણી ભીડ મા થી, અમે ઍકલા ચાલતા રહી ગયા.

ગઈ કાલ ના મારા સુખી સ્મરણો, આવતી કાલ ની આશ જીવંત કરતા રહ્યા,
ગઈકાલ ને બનાવવા આવતીકાલ, અમે આજને મારતા રહી ગયા.

જીવન જીવવાની ઍક આશમા, દરેક ક્ષને અમે મરતા રહ્યા,
ભૂલ ઍ થઈ મૌત ના આ ક્ષણ ને, અમે જીવન માનતા રહી ગયા.

ઘર તો બનાવ્યુ અમે દરિયા કિનારે, પણ મોજાઓ થી ડરતા રહ્યા,
દરિયો તોડી ગયો મારા ઘર ને, અમે પાળ બાંધતા રહી ગયા.

Translation for this poem : { Title : I stood there fencing my house }

I loved them all, I met them all,
Their little talks, is what i thought was their love.

Who is my friend and who is the enemy, is what i wanted to know,
The knowledge of these facts, left me alone on the path.

My memories of yesterday, became my hope for a better tomorrow,
To make my happy past my future, I am left killing my present.

For the one wish to truly live my life, have kept dying every moment,
But the mistake was, this moment of death was what I thought was life.

Though I made my house on the sea shore, I was afraid of the waves,
The sea washed away my house, as I stood there fencing it.

Hope to come up with more such translated works.

Jeevan chhe kevu...

Here is another poem, of my views on life....

જીવન છે કેવુ?

નદી ના કોઈ નીર જેવુ,

પર્વતો ના હૃદય માં થી ઉઠી,

છે સાગર મા સમાઇ જવાનુ.

જીવન છે કેવુ?

સુંદર કોઈ ફુલ ના જેવુ,

આજે આપે મહેક ઍ મીઠી,

કાલે છે કરમાઈ જવાનુ.

જીવન છે કેવુ?

વૃક્ષ ના કોઈ પર્ણ જેવુ,

રાતો લીલો જોઈ રંગ પીડો,

છે પાનખર મા વિખરાઈ જવાનુ.

જીવન છે કેવુ?

આકાશ ના કોઈ વાદડ જેવુ,

જો ના જાઇ ઍ પવન ની સાથે,

તો ક્ષણ મા છે વર્ષી જવાનુ.

જીવન છે કેવુ?

મીઠા કોઈ સપના જેવુ,

જ઼ોઇઍ ત્યા સુધી લાગે સુંદર,

પણ અંતે છે ટૂટી જવાનુ.

Trying to translate all that has been written though I feel change of Language can reduce the real impact it had.

How is life?

Like the waters of river,

Flowing from the hearts of mountains,

It has to get unite with the sea.

How is life?

Like a Beautiful flower,

Though today it is giving the sweet fragrance,

Tomorrow it has to wither.

How is life?

Like a leaf on the tree,

Crimson, green and yellow it sees,

To go away in the fall.

How is life?

Like some beautiful dream,

Its beautiful till the time you seeit,

But it has to break (with the dawn).

Maa...

Here is one of my first poems. Written in 1999, when Hindi was still a new language for me.These were the times when I first left my home and had gone to the engineering



जब उसने दुनिया बनाई,
क्या क्या चीज़े यार बनाई,

हर साख के साथ एक पेड़ बनाया,
हर फल के साथ एक साख बनाई.

हर दर्द के साथ दवा भी बनाई,
हर जिस्म के साथ एक जान बनाई,
आँखों के साथ आँसू बनाए,
हर खुशी के लए एक हँसी बनाई.

जब उसने पानी बनाया,
एक बड़ा सागर बनाया,
और सागर में मिलने आती,
जाने कितनी नदिया बनाई.

जब उसने आकाश बनाया,
तो साथ में नीचे धरती भी बनाई,
और उड़के अंबर छुने की
सबके मान में एक आश बनाई.

आभ में उपर उँचे उड़ने,
उसने सारे पंछी बनाए,
और दीखाने को ये परबत उँचे,
साथ में गहरी खाई बनाई.

और जब ऐसे बन गई दुनिया,
तब उसने इंसान बनाया,
साथ में अपना ही एक रूप बनाया,
जब उसने माँ बनाई. जब उसने माँ बनाई.

-Jaykumar Shah